روزی که اين جا ساخته شد اولين روزی بود که احساس می کردم عاشقم.اما امروز  که می خوام تمومش کنم مطمعنا آخرين روز عاشقی نيست.

راستش من اين جا رو با هدف ديگه ای شروع کردم.اولين قصدم  شاد کردن قلب يه نفر ديگه بود.امروزهم به همون دليل اين جا رو به خاطره ها می سپارم.چون می دونم که ارزشش رو داره.شايد بايد اين کار رو خيلی وقت پيش می کردم....

عشق من هم بسته می شه و کم کم به فراموشی سپرده ميشه.مثل خيلی چيز های ديگه.میدونم از امروز دیگه اسمی از من نیست.اما يادمون باشه که عشق از دل آدم نمیره.

 حرفهای ما هنوز ناتمام.

                                      وقت رفتن است                                      

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که باخبر شوی
  لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!

 صدای فاصله هاست!!!

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.

اما اگر این فاصله ها بخواهند تورا ازمن بگیرند،فصلی خواهم شد از جنس باران!!!

وخواهم بارید!!!

آنقدر که فاصله ها ازعبور اشک های من پرشود....

امشب دلم گرفته است

می خواهم از گرفته های دلم برايت بگويم

از ابرهای تيره ای که با نسيم خيانت ، به آسمان دلم آوردی .
می خواهم گريه کنم اما نميتوانم .
ميخواهم تو را به ياد بياورم و با نگاه چشمان تو تا به صبح مژه بر هم نزنم

اما افسوس

گذشت دقايق چهره ات را از ياد من برده اند !
ميخواهم اولين ساعتی که نگاهم کردی را به ياد بياورم

اما آخرين نگاه تلخ و سرد تو نمی گذارد !
ميخواهم اولين دقايقی با تو بودن را به ياد بياورم

اما افسوس ...

ميخواهم از گرفته های دلم برايت بگويم

اما نه !

دلم نمي آيد ! 

  ميترسم آسمان آفتابيت را ابری سازم .

تا تن کاغذ من جا دارد

با تو از حادثه ها خواهم گفت

گریه این گریه اگر بگذارد

گریه این گریه اگربگذارد

با تو از روز ازل خواهم گفت

فتح معراج ازل کافی نیست

با تو از اوج غزل خواهم گفت

می نویسم همه ی هق هق تنهایی را

تا تو از هیچ به آرامش دریا برسی

تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی

به حریم خلوت عشق تو تنها برسی

می نویسم می نویسم از تو

تا تن کاغذ من جا دارد

با تو از حادثه ها خواهم گفت

گریه این گریه اگربگذارد

می نویسم همه ی با تو نبودن ها را

تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری

تا تو تکیه گاه امن خستگی هام باشی

تا مرا باز به دیدار خود من ببری

می نویسم می نویسم از تو

تا تن کاغذ من جا دارد

با تو از حادثه ها خواهم گفت

گریه این گریه اگر بگذارد

گریه این گریه اگر بگذارد

                            عشق من مال من باش

سفری که برنگشتم، گم شدم توی نگاهت

یه دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود

اسم تو مثل یه سایه همه جا همسفرم بود

رفتی وخاطره های تونشسته تو خیالم

بی تو من اسیر دست آرزوهای محالم

یاد من نبودی اما،من به یادتوشکستم

غیرتوکه دوری ازمن دل به هیچکسی نبستم

         *****************

اگه باشی با نگاهت میشه ازحادثه ردشد

میشه تو آتیش عشقت گرگرفتن روبلدشد

اگه دوری اگه نیستی نفس فریاد من باش

تا ابد تاته دنیا تا همیشه یاد من باش

                           من و تو هر دو قانون بازی رو زیر پا گذاشتیم

                           من به خاطر تو ، همه رو تو صفحه ی دلم کیش کردم

                          و تو با انتخاب سیاه ترین مهره دلت با یه حرکت منو جلوی همه مات کرذی

                                                              اینه رسمش عشق من؟؟؟  

راستی نهايت عشق را می توانی در چشمهای مضطربم بخوانی؟

 اگر می توانی پس تو هم مانند من عاشقی!!!

گفتم اضطراب؟  از کجا فهميدی  ؟از رنگ زرد رخسارم؟؟؟

 يادم نيست از که شنيدم اما خوب گفت که:

 عشق رنگ زرد خورشيد مهربان است....

راستی عشق را از رنگ پريده ام می خوانی؟؟؟می خوانی مگر نه؟؟؟

   پس تو هم مانند من عاشقی.....

نازنينم قسم به لحظاتی که ياد تو دنيا را برايم بارانی می کند!!!!!!!

 آها!!!! راستی کجا می روم؟؟؟؟  عشق سوگند خوردن دارد؟.......

نه.........مگر نه؟؟؟

  ديدی پس تو هم عاشقی مانند من.......

مثل خيلی ها که کسی را دوست دارند و هرشب قصه ی وصال را زمزمه می کنند

ميدانی نازنينم .......می دانی مگر نه؟ ؟ ؟ بگويم؟ ؟ ؟ بازهم؟  

آخر عهد کرديم که راز دل با کس نگوييم ؟ ؟ ؟

پيمان شکنی بکنم؟ ؟ ؟  

 دوست داشتنت را فرياد بزنم؟ ؟ ؟ می خواهی؟ ؟ ؟

نه ؟ ؟ ؟ آخر چرا؟ ؟ ؟

آهان پس خودت می دانی ؟مگر نه؟؟؟

دوستی گفت: با دل شوريده ام آرام تر

آرام در گوش تو می خوانم !!!!فقط در گوش تو می خوانم  

 نازنينم با دل شوريده ام آرام تر !!!!!!

_{بي صدا در خويش مي سوزم ، و از آثار سوختن در ميان حدقه چشمان تو با حسرتي تبدار}

_{سرود تازه اي از عشق مي سازم . من از نقش تبسم هاي زخمي بر لبانم ، و از عمق}

_{جراحتهاي احساسم‌ ، كه از زيبايي چشمان تو ، در شعر من ، بر جاي مانده براي روح}

صبح که فرا می رسد و نمی توانم بگويم                                  
رسيدن شب را بهانه ميکنم

و باز شب می رسد و صبحی ديگر

و من هيچ وقت نمی توانم حقيقت را به تو بگويم

بگذار ميان شب و روز باقی بماند که چه قدر

   دوست دارم......

^{اون چشمهایی که دیگه برق زیبایی و سادگی و دوست داشتن توش نیست}

^{نمیدونم چرا ؟؟ واقعا نمیدونم}

^{مگه چی گفتم ؟؟ جز اینکه خواستم خوبی ها رو نشونت بدم}

^{من دوستت داشتم و عاشقت بودم}

^{ولی نه یک عاشق کور}

^{من یک عاشق بینا بودم ، که دوست داشت !!! چرا اینقدر اذیتم کردی}

^{من عاشقی بودم که بدی ها رو میدید}

^{و خوبی ها رو حس میکرد}

^{ولی نخواستی بفهمی !!! نخواستی منو دوست داشته باشی!!!}

^{چرا ؟؟ نمیدونم ؟؟}

^{ولی اینو میدونم که خیلی دوست دارم و سن ، زمان ، آدم ها ، خوبی ها و یا بدی ها نمیتونن عشق من رو نسبت به تو کم بکنن}

^{یه توصیه :}

^{فراموش بکن ناراحت نباش فقط خوب باش}

^{خوبه خوبه خوب}

همه روياهايم رنگ تو دارند و تمام شب به اين ميگذرد که دست به سوی تصويرت دراز کنم و باز حتی لمس به تو به رويا هم نصيبم نمی شود..

خسته شدم از اينکه هميشه من بمانم وهميشه تو بروی..هميشه من ليلای بی مجنون قصه ها بودم..انصاف نيست

خسته شدم بس که نامت را در هزار توی ذهنم پنهان کردم مبادا کسی نداند که ليلای بی مجون قصه ها ؛ مجنون تو شده...چه اشکال دارد..بگذار يک بار هم ليلا مجنون شود..من که هميشه سنت شکستم اين کی هم روی بقيه...

 اين تقدير بارانی هزاران سال است که می بارد تا کجا..تا آخر من ..

حتی از نگاه کردن به تقويم رنگ و رو رفته عمرم خسته شدم..عجب اين روزها با سرعت از پی هم ميگذرند..اما وقتی نگاه ميکنم هنوز راه درازی برای پيمودن هست و من پای رفتن ندارم....

ميدانم بيهوده ميگويم..ميروم..تا آخرش....

يه دفعه مثل يه آهو   توي صحراها رميدی

بس كه چشم تو قشنگ بود   گله گرگ رو نديدي

دل نبود توي دلم    تو رو گرگها نبينن

اونا با دندوناي تيز       به كمينت نشينن

الهي من فداي تو   چيكار كنم براي تو

اگه توي اين بيابونا   خاري بره به پاي تو

يه دفعه مثل پرنده   قفس عشق رو شكستي

پر زدي تو آسمونا   رفتي اون دورا نشستي

        دل نبود توي دلم   گم نشي تو كوچه باغا  

غروبا كه تاريكه   نريزن سرت كلاغا

نخوره سنگي به بالت   پرت نشه فكرو خيالت

من تموم قصه هام قصه توست   اگه غمگينه اون از غصه توست

يه دفعه مثل يه گل   رفتي تو دست خزون

سيل بارون و تگرگ   ميومد از آسمون

بردمت تو گلخونه   كه نريزه رو سرت

كه يه وقت خيس نشه   يخ كنه بال و پرت

نشكني زير تگرگ   نريزه از تو يه برگ

من تموم قصه هام قصه توست   اگه غمگينه اون از غصه توست

يه دفعه مثل يه شمع   داشتي خاموش ميشدي

اگه پروانه نبود   تو فراموش ميشدي

آره پروانه شدم   تا پرام سوخته شه

تا آتيش دل تو   به دلم دوخته شه

كه بسوزه پرو بالم   كه راحت بشه خيالم

دارم از تو مينويسم   تو غم داره نگات

اگه دوست داشتي بگو   تا بازم بگم برات

اينقدر ميگم تا خسته شم   با عشق تو شكسته شم

من تموم قصه هام قصه توست   اگه غمگينه اون از غصه توست

می خواهم همگام با سایه تنهاییم در خیال بارانی ات قدم بزنم .
چتر شکسته بغضم را بگشایم.
می خواهم شاعر لحظه های سرخ باشم و غزل غزل گریه کنم.
می خواهم گامهایم را محکم تر از قبل بردارم و مثل باد از کوی و برزنها بگذرم،
و به عاشقانه ترین عاشق ها برسم.
می خواهم در امتداد خاموشی از تو بگویم،
از تو که طراوت شقایقهای باغچه ام خواهی بود.
می خواهم همیشه از تو بنویسم، بی آنکه در جستجوی قافیه باشم،
بی آنکه واژه ها را انتخاب کنم.
می خواهم ساده از تو بنویسم.
از تو، از تو که میدانم دوستم داری و هر دم یک سبد مهربانی از تو هدیه می گیرم.
می خواهم چشمان خیس و تاریکم را آنقدر به جاده بدوزم تا از پس آن بیرون بیایی،
و دستان سرد و بی پناهم را پناهگاه باشی.
تو مرا به سوی خود خواندی و من نیز مشتاقانه به سویت پرواز می کنم.

           اگه با هم بخوريم

           هلهله هاي من و تو

           چطوري ثبت مي شه ؟

من :     عشق من !

           آب ها لنز مورب دارند !

           آدمو وارونه ثبتش مي كنند !

           عكسمون تو آب بركه تا قيامت مي مونه .

نازي :   رنگي يا سياه سفيد ؟

من :     من سياه و ... تو سفيد

نازي :   آتيش چي ؟ تو آبا ، خاموش نمي شن آتيشا ؟

من :      نمي دونم والله !

            چتره را بدش به من !

نازي :   اون كسي كه چتر را ساخت عاشق بود

من :     نه عزيز دل من ، آدم بود !

_{(من ونازی)حسين پناهی}

احساس می کنم با تمام وجود دوستت دارم

اینها سرشارترین احساساتی هستند که تاکنون داشته ام

با این همه

هنگامی که می خواهم این ها را به تو بگویم ویا بنویسم

کلمات حتی نمی توانند ذره ای از عمق احساساتم را بین کنند

گر چه نمی توانم جوهر این احساسات شگفت انگیز را بیان کنم

 می توانم بگویم ان گاه که با توام چه احساساتی دارم

آن گاه که با توام

احساس پرنده ای را دارم که آزاد و رها در آسمان ابی پرواز می کند

آن گاه که با توام

 چو گلی هستم که گلبرگ های زندگی را شکوفا می کند

آن گاه که با توام

چون امواج در یا هستم

که توفنده و سرکش بر ساحل می کوبند

آن گاه که با توام

رنگین کمانی پس از طوفانم

که پر غرور رنگهایش را نشان می دهد

آن گاه که با توام

گویی هر آنچه که زیباست مارا در بر گرفته است

این ها تنها ذره ای ناچیز از احساس والای با تو بودن است

شاید واژه عشق را ساخته اند

تا احساسی چنين عميق و هزار سو را بين كند

اما باز هم اين واژه كافی نيست

با اين همه چون هنوز بهترين است

بگذار بگويم وباز بگويم كه

بيش از عشق بر تو عاشقم

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری

دوستت دارم چون تو نيز مرا دوست می داری

دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق

دوستت دارم همچو تكه ابرهای سفيدی كه در اوج آسمان آبی در حال عبورند

دوستت دارم از تمام وجودم ، با احساس پر از محبت و عشق

دوستت دارم بيشتر از آنچه تصور می كنی

دوستت دارم ، همچو رهايی پرنده از قفس و پرواز پر غرور او در اوج آسمان ها ،

همچو امواج دريا كه آرام به كنار ساحل می آيند و آرام نيز به دريا
 
می روند، همچو غنچه ای كه آرام آرام باز می شود و گل می شود ،
 
همچو اواخر زمستان كه شكوفه های بهاری باز می شوند

دوستت دارم همچو چشمه ای در دل كوه كه آرام جاری می شود بر روی زمين و

تبديل به آبشاری می شود كه از دل كوه سرازير می شود

دوستت دارم همچو مهتابی كه شبهای تيره و تار را با حضورش پر از روشنايی ميكند

دوستت دارم همچو باران  بارانی كه تن تشنه دنيا را جان ميدهد و می شويد

دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد

دوستت دارم ، چون تو آخرين اميد زندگی منی ، و لياقت اين دوست داشتن را داری

دوستت دارم تا حدی كه قلبم و احساسم ظرفيت اين ابراز
 
دوست داشتن را نسبت به تو داشته باشند

دوستت دارم ، چون با باوری عميق در قلب من نشستی
 
و مرا هدف و اميد زندگی خود قرار دادی

دوستت دارم چون از زندگی ودنيا گذشته ای تا با من بمانی

دوستت دارم چون نگذاشتی حتی يك قطره اشك از چشمانم سرازير شود

دوستت دارم چون كه ياری ام ميكنی تا از اين سيلاب زندگی به راحتی عبور كنم و

خودم را در دشت آرزوهايم همراه با تو ببينم

دوستت دارم فراتر از باور يك رويا و فراتر از باور يك حقيقت

دوستت دارم ، چون با اطمينان و اعتماد كليد قلب سرخ و پر از عشقت را به من دادی

دوستت دارم چون كه با احساس پر از صداقت قلم سردم را بر روی كاغذ زندگی

ميكشم و اين شعر و ترانه ها را برايت می سرايم

مجنونم از مجنون عاقل تر ، و ديوانه ام از فرهاد عاشق تر

نگاه به قلب كوچك و پر از درد من نكن كه همين قلب

يك دنيا عشق و محبت در آن نهفته است

نگاه به چشمهای آرام و خسته من نكن ، اين چشم يك دنيا اشك در آن است

نگاه به چهره پريشان من نكن ، اين چهره عاشق چهره تو می باشد

دوستت دارم چون كه تو اولين و آخرين معشوق من می باشی دوستت دارم چون زمانی كه دفتر عشق را می گشايی و ميخوانی با خواندن نوشته
هايم اشك از چشمانت سرازير می شود